سيستم خنك سازي و گرمايش
احتراق درون يك موتور آنقدر درجه حرارت بالايي توليد مي كند كه آهن فشرده شده را ذوب مي كند. يك سيستم خنك كننده اين گرما را به خارج از سيلندر موتور هدايت مي كند و آن را به هوا مي تاباند. در بيشتر اتوموبيل ها يك مايع سردكننده به دور موتور چرخش مي كند. يك پمپ، سردكننده را از موتور به رادياتور كه گرما را از سردكننده به هوا انتقال مي دهد، مي فرستد. در خودروهاي اليه سردكننده آب بود. در بيشتر اتوموبيل هاي امروزي سرد كننده يك محلول شيميايي به نام ضد(antifreeze) يخ است كه نسبت به آب نقطه جوش بالاتر و نقطه انجماد پايين تري دارد كه آن را در درجه حرارت هاي بالا مفيد مي سازد. بعضي موتورها بوسيله هوا خنك مي شوند، يعني آنها بطوري طراحي شده اند كه يك جريان از هوا مي تواند به پره هاي فلزي برسد كه گرما را به خارج از سيلندر هدايت مي كند.
بعدها در تمام اتوموبيل هاي مدرن، رادياتورهاي كوچك تري به كار گرفته شدند. اين واحدها گرماي موتور را براي گرم كردن داخل بدنه و ذوب كردن يخ شيشه جلو استفاده مي كردند.